رویای پاییز

 خداحافظ همدم روزها و شبهای من...

بوته اي از گل ياس

بغلي از گل نرگس

سبدي از پر طاووس

ميدهم هديه به تو كه نوازش دادي

مهرباني و وفاداري را

عشق و زيبايي را...

دومين سالگرد دوستيمون مبارك

عشق تو باران من شد

دسته دسته از کویر خشک من نسرین بر آمد

آسمان تیره بودم..

خوشه خوشه از دل این آسمان پروین بر آمد

تشنه بودم چشمه های عشق از چشم تو سر زد

در نگاه پر شرابت شور دیدم .شعر دیدم. عشق دیدم .ناز دیدم..

چون به ناز از ره رسیدی

بوی گل در خانه ام پیچید از عطر  سلامت

تا سخن آغاز کردی

معنی جان بود و بوی عشق در عطر کلامت

ای ستاره بی تو شب بودم..

شبی تاریک و غمگین

نور لبخندت به جسم و جان من تابندگی داد

بی تو چوبی خشک بودم..

بوسه هایت پر گلم کرد

ای مسیحا!

معجزت دلمرده ای را زندگی داد...

با همه قدرت خود این انتظار تلخ را تحمل خواهم کرد.

زیرا میدانم اگر جسم تو مراجعت نکند قلب و روحت به سوی من

به سوی عشق ابدی و جاودانش خواهد شتافت.

منتظر هستم و در هر بهار و تابستان در هر گوشه و کنار انتظار میکشم.

انتظار میکشم و به آنها که لبخند پیروزمندانه ای از این جدایی ما بر لب می آورند می گویم:

من هنوز منتظرم زیرا روح و جسم او متعلق به من است.

من هنوز منتظرم زیرا چشمان او به جز دیدگان من کسی دیگر را نمی بیند.

منتظرم چونکه حتی مرگ هم نمی تواند ما را از هم جدا کند.

زیرا هنوز قلب های ما با خاطرات گذشته همچنان با یک آهنگ موزون می تپد.